Pensoj k pripensoj
Kiel iuj de vi jam scias, mi lernas la hindian lingvon en mia universitato ekde ĉi-septembro. Kaj, kiel pliom el vi scias ankaŭ, kiam mi eniris la universitaton, mi volis eklerni (aŭ fakte daŭrigi lernadon) la germanan. Nu, kaj jen. Mi pli kaj pli pensas pli forlaso de la hindia kaj transkuro al la dezirata germana. Kial? Simple pro tio ke nia hindiistino estas tute freneza. La transira ideo naskiĝis kiam mi priparolis kun mia patrino estontan nian grupan ĉu-vojaĝon (ĉu- por mi) al Barato, kiun firme postulas de ni nia instruistino, kiu cetere kostos 1,200 fiverdajn monojn kaj por ĉiu el ni valoros ankaŭ grandajn fortojn kaj streĉojn, — ŝi klare diris ke tute senfortigos nin dum la vojaĝo, ke ni eĉ perdos 8 kilojn da pezo.

Do, post la priparolo kun patrino ni deklaris la instruistinon tute freneza, kaj mi pensis: ja post ĉi-duonjaro niaj du grupoj (grupo TkAL, kiu lernas interalie la hindian, kaj grupo LkTdK lernanta ankaŭ la germanan) iom intermiksiĝos, pro ebla transkuro de kelkaj niaj studentinoj tien, kaj klare estas ke ILI (transkurintaj) certege povas viziti niajn lingvajn lekciojn, ja iliaj lingvoj restos ĉe ili. Malaflanke tio ne funkcias, ja eblas ke ILI havu ian lingvan lecionon dum NI havas ion kion ne havas ILI. Sed mi tamen esperas ke ĉio sukcesos kaj mi sukcesfine transkuros al la germana.

Fakte mi povas fari tion eĉ nun, ja la lekcitabeloj preskaŭ samas eĉ nun, sed, unue, «preskaŭ» ne signifas tute, kaj, due, skribito malcerte veras, ja ĝi povis ankoraŭ ŝanĝiĝi. Fakte, se ĝi ne ŝanĝiĝis, mi perdas nur unu lekcion el kvin ĉiu dua semajno (do 1/10-n sume), sed mi devas, certe devas ĉion pripensi ankoraŭfoje kaj priparoli tion kun Kronhaus (direktoro de nia instituto), kun veraj lernantoj de la germana k. t. p.

Plue, mi timas pri mia lingvonivelo. Estas klare ke nun mi posedas la necesan nivelon por senprobleme aliĝi al la germana grupo. sed kio estos poste? Kaj tiel plu.

Oh, kiel ja malfacilas tiu ĉi vivo!